BE-LA-CHE-LIJK mooi

Om maar meteen aan te haken bij het open einde van mn laatste verslag: de potvistour ging door (het was droog in ieder geval) en ik heb twee knapen van beesten aan de oppervlaktes zien komen).
Ik heb eigenlijk een hekel aan tours (organiseer liever mn eigen), maar deze was noodzakelijk (tenminste, als je potvissen wilt zien). En daar zag ik naar uit, dus...
Kaikoura, ook wel omschreven als 'spermwhalemecca' van de wereld' deed zijn naam eer aan. We hoefden niet eens heel ver de kust uit te varen om in hun gebied (canyon, waar het water kilometers diep is!) te komen. De schipper ging met een ingenieus uitziend apparaat onder water om echogeluiden van de grootste getande walvissoort op te vangen. Hij nam een en ander waar. Spanning aan boord steeg. Met verrekijkers en opvallend veel professionele camera's keek iedereen rondom de boot, want de potvis was niet ver weg. Tot twee keer toe zagen we de logge diepzeeduikers aan de oppervlakte komen om, zoals uit de films en boeken, water de lucht in te spuiten. Adem halen duurt slechts 10 tot 15 minuten, waarna de gevaartes weer een uur of langer zonder kunnen....Van te voren was ons gezegd dat we geluk moesten hebben om een staart te zien. Tot twee keer toe zwaaiden de potvissen ons gedag met hun indrukwekkende staart. Prachtig gezicht! In Kaikoura verder genoten van geweldige zonsondergang. En, terwijl ik wat rijst klaarmaakte op mn campinggaststel, leuk gekletst met paar Chinezen die vanuit Sydney overkwamen. Omdat er zo immens veel is te zien en te doen in NZ na paar dagen alweer mn biezen gepakt op weg naar de Hanmer Springvs. In dit bergdropje heerlijk genoten van de Hot Springs: allerlei heetwaterbronnen, waarvan sommigen zijn gevuld met onder meer zwavel. De hoogtepunten regen zich aaneen. Stewart Island was er zo eentje. Dichter bij Antarctica kun je (vanuit Nieuw-Zeeland bekeken) niet komen. Nou, dat heb ik geweten. Het was er behoorlijk fris. Maar de 400 zielen op dit eilandje lijken gehard, gelet op de t-shirts! die men draagt. Ik hield het maar bij een warme joggingbroek en trui. Stewart Island staat bekend om zijn beschermde kiwi's, het nationale symbool van NZ. Er zijn iets van 5 soorten, en van sommigen zijn er nog maar enorm weinig. Ook op Stewart Island worden ze bedreigd (met name door katten, possums en ratten). Heb hier een fantastische tweedaagse hike (die eigenlijk drie zou zijn) gedaan dwars door bergen, veel modder en langs onaangeroerde stranden, bij aankomst in de hut (waar iedereen om 9 uur in bed lag) de koudste douche ooit (in zee) genomen en enorm veel vogels gezien. Helaas geen kiwi aangetroffen. Wel met een rangers veel gepraat over de flora en fauna op het eiland. Bijzonder boeiend!
Eenmaal terug op het vasteland mooie ontmoetingen gehad met locals. Eerst met een fruitboer die me voor drie dollar wat nectarines aan de hand deed. Toen ik vroeg of ik ook van pruimen hield (en ik zei dat ik daar niet zo enorm gek op was) gooide hij de hele zak vol met pruimen.. NZ'e humor. Uiteraard, want zo enorm sportief en barmhartig zijn ze wel, die kiwis, hoefde ik niets extra's te betalen. In Invercargill grappige taferelen meegemaakt op parkeerplaats van het plaatselijke park. Allereerst waren er agenten die een kijkje namen toen ik eten aan het koken was. Later kwamen wat meiden naast me in de auto. We hadden het over van alles en nog wat, en vonden mijn oranje holland-shawl, die ik in een dolle bui uit de auto haalde, helemaal geweldig. Ik besloot em hen cadeau te doen, en in plaats daarvan kreeg ik een Maori-hanger van een van de dames. Ze vonden het wat zielig dta ik in de auto wilden slapen en wisten wel een adresje voor me. Maar dan moest ik wel stil zijn aangezien er een baby was. Van slapen kwam, dankzij de baby en een continu wiebelend kopje in een kast, weinig van terecht. Gastvrijheid was echter weer illustrerend voor de Nieuwzeelandse bevolking.
Uitgesproken uitgestorven was het de afgelopen dagen aan de Catlins Coast, in het diepe zuiden van het zuidereiland. Hier heb ik voor het eerst zeeleeuwen gezien (drie jonge mannetjes die op het strand waren verwikkeld in een fascinerend spel/gevecht) en vanaf een klif uitstekend waren te volgen. Verder cathedral caves gezien (uithollingen in gebergte aan het strand) 180 miljoen jaar oud (versteend) bos gezien. Ongelooflijk. Nieuw-Zeeland is simpelweg BE-LA-CHE-LIJK mooi en enorm divers. Een must-do in ieders leven, serieus.

Wat ik nog was vergeten te melden:
Ik heb bij aankomst op het zuidereiland een dag of vier rondgereisd met een Duits meisje. Met haar voornamelijk veel gewandeld, met name in Abel Tasman. Verder gezwommen in de Nelson Lakes (waarvan we later vernamen dat het een paradijs is voor palingen, jak!), en met wat kennissen van haar St. Patricksday gevierd in Motueka. Mooie tijden...
Inmiddels is het bijna tijd om mn auto in te leveren in Christchurch (benieuwd hoe die stad erbij ligt na de vernietigende aardbeving) en afscheid te nemen van Nieuw-Zeeland. Boeh! Foto';s plaatsen op deze sit of Facebook is me niet gelukt, om welke reden dan ook....