Cultuurshock

Ik ben niet eens naar Afrika geweest -om maar es wat te noemen- en toch heb ik last van een soort cultuurshock. Dat zit zo: ik zit sinds een paar dagen in het snelle, grote en gejaagde Sydney. Opeens hebben mensen geen tijd meer voor een gezellig babbeltje, maar is het net als in Europa (en dan in het bijzonder Nederland) commercie wat de klok slaat. Dat was op de Cook Islands wel anders. Heeeel anders...

Op dit tropische eiland, midden in de Pacific (in feite zwevend tussen Chili en Nieuw-Zeeland) heb ik een bijzondere tijd meegemaakt: met bijzonder eten, een zeer bijzondere onderwaterwereld, legio hanen die compleet van slag waren en de hele nacht lawaai maakten, en bijzonder lieve mensen. Aandoenlijk was de drang van de bevolking op Aitutaki- een van de 'Cooks' om het leven weer op te bouwen na een verpletterende cycloon. Pat heet de dader. Pleegdatum: 11 februari van dit jaar. Delict: alles vernietigd wat op zijn pad kwam. En dat betekent letterlijk alles. Maar daarover later meer.

Eerst de ontvangst op het hoofdeiland Rarotonga. Die was hartverwarmend. Als reizigers werden we onthaald door een kerel van jaar of zeventig, dichtgeknepen ogen, en getooid met bloemenhoed, onderwijl zachtjes tokkelend op zijn gitaar. Later op een bbq kregen we te horen dat hij daar al zo'n 30 jaar staat midden op de kofferrolband, elke keer als er een vliegtuig landt...Je moet er maar zin in hebben. Hij had het overduidelijk.
Anyways, het begin was hoopgevend. Helaas hield een compleet leger mosquito's me uit de slaap. Hoewel ik me flink had ingesmeerd met een stevige anti-insectenzalf hadden die kleine bastards me flink te grazen genomen. De jeuk was even hardnekkig als olie op de veren van vogels in de Golf van Mexico momenteel...

Avarua, het belangrijkste dorpje op het eiland (met in totaal zo'n 10.000 inwoners), bleek niet meer te zijn dan een lange straat met winkeltjes waar zwarte parels worden verkocht, wat cafeetjes, lokale fruitverkopers en vooral scooterbedrijven. Want zo'n beetje iedereen op de Cooks beweegt zich rond op die gemotoriseerde tweewielers. Niet om erg negatief te spreken over de locals, maar het komt er simpelweg op neer dat ze zo weinig mogelijk energie verspillen. Moeite doen ze wel om het de toeristen naar de zin te maken, door enorm vriendelijk en geinteresseerd te zijn, nergens een probleem van te maken en met vol enthousiasme en trots over al het moois op hun eiland te praten.

Met name op Aitutaki, een stief uurtje vliegen in een klein sportvliegtuigje vanaf Rarotonga, is de manier waarop men met elkaar omgaat, ontroerend. Letterlijk iedereen zwaait of knipoogt naar elkaar. Ondanks de penibele situatie waarin haast iedereen verkeert. Als gezegd is het eiland dit voorjaar getroffen door een vernietigende cycloon. Resultaat: 80 procent van de huizen is deels of compleet met de grond gelijk gemaakt en nog altijd bivakkeren vele bewoners noodgedwongen in tenten. Paradijs op aarde met trekjes van een oorlogsgebied dus...Men probeert er maar het beste van te maken.

So did I! Uiteindelijk genoten van een fantastische cruise op de lagoon, waardoor het eiland omgeven wordt, gesnorkeld in werkelijk kristalhelder, warm water en de meest tropische vissen gespot, schildpadden voorbij zien zwemmen en de symbiose van een garnaal en een vis bestudeerd, waarbij een garnaal gaten graaft en de vis (watchdog) op de uitkijk staat vanwege het continu loerende gevaar van predatoren. Het aanmeren bij de motu's (onbewoonde eilandjes met bounty-witte strandjes) was een van de hoogtepunten. Genoten van zogeheten red-tailed tropic birds die nergens op de wereld voorkomen, behalve hier. We troffen het, want de volwassen dieren hadden ook nog eens kleintjes onder de veren zitten. Koddig beeld, zo'n kleine chick met moeder midden tussen de kokosnoten.
Verder wezen vissen met een hostelgenootje en met een enorm dikke lijn een flinke tonijn binnen gehaald. Helaas kregen de vis niet mee voor de komende dagen, maar de sashimi (rauwe tonijn gemarineerd in kokosnotenmelk en citroen) was niet verkeerd. Ook Pa's naturewalk, waarbij ik met een soort tarzan van 70 jaar dwars door Rarotonga ben gelopen, was fantastisch. Hij wist alles van de planten en medicinale werking. Laatste avond op het eiland afgesloten met een kroegentocht langs de meest populaire tenten. Cocktails mochten uiteraard niet ontbreken. De hangmatjes deden goed hun werk die nacht...

Terug op het vliegveld van Auckland begon m'n voet weer behoorlijk op te spelen. Op een of ander moment heb ik me ergens aan gesneden (was het dan toch die coconutcrab?) en kwam er troep in m'n hiel, hetgeen tot irritatie leidde. Het gedoe was later die avond in Sydney nog niet verdwenen. Ik besloot m'n verjaardag maar op het vliegveld te vieren, met zo'n dertig andere reizigers die er ook de nacht doorbrachten. Met wat wodka-cola dacht ik wel in slaap te vallen en ook nog wat lol te hebben met de anderen. Helaas brak de fles dankzij een onhandige manoeuvre van me. Overigens werden we midden in de nacht wakker gemaakt voor iets wat welhaast op een razzia leek. We moesten op stel en sprong onze tickets en paspoorten laten zien om aan te tonen dat we daar met een bedoeling lagen...Wat dacht hij dan? Mijn excuus dat ik geen vliegtuig hoefde te halen maar wel geblesseerd was, kon net door de beugel...

s Avonds in het hostel in Sydney's Kings Cross, gelegen in een echte backpackerswijk met naast reizigers veel hoerenbars, ongure types en fastfood, met goon (goedkope wijn) en bezoek aan de Ierse pub m'n verjaardag op een waardiger manier gevierd. Al bezorgde de goon me wel koppijn de volgende morgen. Foei!
Een flinke wandeling door de stad, met een bezoek aan het Opera House en de gezellige wijk The Rocks, heeft me goed gedaan. Momenteel is een licht- en muziekfestival gaande, wat erop neer komt dat veel markante gebouwen met behulp van projectoren in het licht worden gezet. Prachtig gezicht! Foto's volgen, net zoals het vervolg over Sydney. Ik heb echt de tijd van mijn leven!

Groeten en succes allemaal met de ongetwijfeld oplopende WK-stress...