Dansen op de vulkaan, en op de Queen natuurlijk!

Jaja, je leest het goed: ik heb gedanst op de vulkaan. Ook nog een eentje die dagelijks tot uitbarsting komt... Maar dat is niet het enige: ik heb tevens gedanst op Mt. Victoria, in een bar in een extreem fout strak schaatspakje, en gisteren nog, in deels oranje tenue op de verjaardag van Bea! Die nota bene nog steeds op Juliana's geboortedag wordt gevierd...

Laten we beginnen met waar ik de vorige keer geëindigd ben: het vertrek van Henk. Ik ben op dat moment naar Wellington vertrokken, om bij Nati in te trekken. Ik had de hoofdstad al twee keer bezocht (behalve met Henk ook tijdens mn trip met Magic Bus), en toen vond ik het eerlijk gezegd maar een 'snelle stad', zeer geschikt om carriere te maken als zakenman of lekker te shoppen. En om flink uit te waaien natuurlijk, want de windkracht is continu minimaal 6 (‘t lijkt wel wonen pal aan de Noordzee). Maar op enige charme heb ik Wellington toen niet kunnen betrappen. Das war einmal.

Inmiddels ben ik iets enthousiaster. Dat begon al de eerste week dat ik hier verbleef. En met 'hier' bedoel ik een oud, behoorlijk vervallen huis met allerlei gebreken. Lekkende kraan, kapotte bak boven de wc die -als je niet oppast- overstroomt, lekkende koekkast, enzovoort. Soort van studentenhuis eigenlijk. ‘t Kamertje dat Nati en ik huren voldoet met zn geringe afmetingen helemaal aan het plaatje. Knus is het echter wel: eten, praten, internetten, muziek luisteren, ouwehoeren, Spaanse lessen verzorgen, Nederlandse lessen verzorgen, schone was opvouwen, tv kijken: we doen het allemaal vanaf een tweepersoonsmatras, want veel meer past er niet in de ruimte. Ja, onze koffers en backpack, that's it.
Hoe dan ook; we hebben het prima. En de omgeving is, zoals ik net al aangaf, niet zo slecht als gedacht. De eerste week bijvoorbeeld een lekkere wandeltocht gemaakt naar Mt Victoria, het hoogste punt in de omgeving, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over Wellington. De trip er naartoe viel nog niet eens mee, af en toe behoorlijk stukkie klimmen. Maarrrr, das goed voor de muscles, moet je maar denken!

’s Weekends gezellige avonden beleefd in het huis van een Argentijnse vriend, wat pizza gegeten, wat gitaar gespeeld etc. Met andere woorden: je kunt het slechter treffen. Dag erop feestje gevierd in huis van Paula (collega van Nati, geeft ook Spaanse lessen), samen met wat andere Argentijnen, Chilenen, een verdwaalde Indier, Duitsers, huisgenoten plus aanhang. Vanaf het dak van het hoge gebouw een prachtig uitzicht over een deel van de stad. Voetjes gingen, zoals jemag verwachten bij een swingend Latin-feestje, al snel van de vloer. Uiteraard in de hand gewerkt door wat alcohol; Fernet-cola, typisch Argentijns mixdrankje, heb ik me laten vertellen (of wijsmaken, dat weet ik niet meer;) Hoe dan ook, de heupen deden goed hun werk tot in de late uurtjes. Toch voelde ik me een stijve hark temidden van al die Zuidamerikanen;) Moet misschien maar weer es op dansles...haha

Een weekend later moesten onze complete lichamen vol aan de bak. Wat heet. We besloten namelijk de Crossing te doen: een 18 kilometer lange wandeltocht over vulkanisch gebergte in het hart van het Noordereiland, in de buurt van mijn geliefde plaatsje Taupo. Daarvoor moesten we eerst uurtje of 8 in een bus zitten, maar met t prachtige uitzicht is dat bepaald geen straf. Nieuw was dat we voor t eerst sinds respectievelijk 1 en 3 maanden weer in een hostel sliepen. Geinig, klein dingetje vlakbij Lake Taupo, het grootste meer van Nieuw-Zeeland, ook ontstaan uit een vulkanische uitbarsting trouwens...De grote dag richting het Tongariro National Park begon al vroeg, wekker liep af om 5 uur, want om 6 uur werden we al weggebracht door de hostelmanager richting het startpunt van de Crossing. Koud als het was, waren we dik ingepakt (Nati zelfs met handschoenen en muts), om vervolgens met veel enthousiasme te beginnen. Met geen wolkje aan de hemel konden we ons geen beter weer wensen. Het voelde als lopen op de maan, de omgeving werd kaler en kaler. Zelfs geen getsjilp van vogels hebben we gehoord. Alleen wat stemmen in de verte van andere wandelaars...Want druk werd het er gedurende de dag! Maar wat wil je ook, het is een enorme uitdaging en zelfs een voorrecht om over zo’n afstand te wandelen over gebied dat door UNESCO beschermd wordt (werelderfgoed dus). Wat je tegenkomt onderweg: rotsen, enorme steile hellingen die je op moet klimmen (en moet afdalen) soms zonder enige afrastering, kraters, een bergwand met alle kleuren van de regenboog, Emerald Lakes, Blue Lake, de meest geweldige uitzichten. Op de route nog een meisje verbonden, dat was gevallen en het topje van haar vinger dreigde kwijt te raken. Gelukkig hadden we een verbandtasje bij ons (dank Suzan, geweldig afscheidscadeau!!!), om haar uit de brand te helpen. Tijdelijk dan, want ben nog steeds benieuwd of ze nog naar t ziekenhuis is gegaan later...Tijdens deze actie kennis gemaakt met een geweldig stel uit Slovenie, dat over een enorme dosis humor beschikte. Samen heel wat afgelachen en beloofd hen ooit nog eens op te komen zoeken, en om dan te skien of de Triglav (nationale berg-trots) te bedwingen. Behoorlijk vermoeid hebben we na uurtje of acht de Crossing volbracht. Zonder medaille of lintje (boooeeehhhh!!!), maar met een enorm mooie ervaring en wat conditie rijker) terug naar ’t hostel gegaan. De dag erop slechts gerelaxed. Alhoewel, een golf-hole-in one-spelletje, waarbij je vanaf de rand van Lake Taupo golfballen op een platform in een holletje moest slaan, was te aanlokkelijk om over te slaan. Hole in one zou 10.000 Dollar opleveren, dus toch maar es wat pogingen gewaagd., Uiteindelijk wel aantal keren platform geraakt, om als beloning daarvoor een bonusbal te ontvangen, maar helaas...Een overwinningsdansje zat er niet in.

Wèl een week later! Toen hadden we een skateparty van een Amerikaans huisgenootje, met als thema ‘jaren 80’. We moesten dus verkleed! Nati ging als sweet 16 meisje, met schots jurkje en vlechtjes, en ik besloot om mn blauwe, strakke schaaptspakje uit de kast te trekken. Stropdas om, en hoed op, het leek eigenlijk nergens op. Na de party, die met wat gekrabbel op skates meer op een kinderfeestje leek, de salsa-afterparty laten schieten, maar in plaats daarvan nog paar pilsjes gedronken in een populaire bar hartje Wellington. Zo relaxed als de Nieuw-Zeelanders zijn deden de uitsmijters totaal niet moeilijk over onze outfit. Sterker: ze begonnen spontaan een babbeltje erover.

Het is niet alleen natuur en gezelligheid dat hier de klok slaat. Ook voor de geschiedenis van Nieuw-Zeeland hebben we oog. Zo hebben we Anzac-day beleefd, de dag om alle gevallen Nieuw-Zeelandse strijders uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog te gedenken. Officiele plechtigheden vonden rond 6 uur ’s morgens plaats, dus die hebben we maar over geslagen. In plaats daarvan zijn we naar een concert/show gegaan met als thema ‘We’ll meet again’. Dat kwam neer op genieten van prachtige oude muziek uit de jaren 40/50: Bigband, jazz, dixieland enzovoort, met prima stemmen en kostuums. Jammer alleen dat die Nieuw-Zeelanders zulke vriendelijke, maar weinig uitbundige/gepassioneerde mensen zijn. Show afgelopen betekent hier: zo snel mogelijk vertrekken en beslist geen staande ovatie geven.

Naast de Nieuw-Zeelandse zijn intussen ook de Argentijnse invloeden al duidelijk merkbaar;) Drink ’s ochtends veel melk met klein beetje koffie (soort Latte), ben een fan geworden van Milanesa’s (typische Argentijnse lekkernij, soort superdunne schnitzels met bv tomaat en gesmolten kaas on top), en Empenada’s (soort loempia’s gevuld met gehakt en kruiden bv) en kijk vooruit naar Dulce de Leche (caramel met pannenkoeken oid). Omgekeerd breng ik haar wat vaderlandse (culinaire) cultuur bij. Dat is nog het best te illustreren met het bezoek aan het Michael Fowler centre afgelopen vrijdagmiddag. Juist, op Koninginnedag. Niet alleen in Nederland, maar ook hier in Wellington geven we om onze Bea. Welkom geheten door de waarnemend-ambassadeur hier in Nieuw-Zeeland genoten we van de Koninginnedagreceptie. Heel even twijfelden we wat we hier te zoeken hadden: zoveel grijze dakduiven! (Sorry voor degene die zich nu aangesproken voelt). Evenwel hadden we de grootste lol met deze oudjes, pratend over vroeger tijden, hun drijfveer om te emigreren, Nederland anno 2010 enzovoort. Typische Hollandse versnaperingen kwamen voorbij: blokjes kaas, haring, en natuurlijk Heinekenbier. Prachtig! Mooi was ook om samen het Wilhelmus te zingen. Veel Nederlandse Nieuw-Zeelanders hadden de uitgereikte boekjes met de tekst maar wat nodig. Met moeite konden sommigen het eerste couplet zingen (moet je eerlijk bekennen dat ik ook maar een couplet ken..shame on me;) Natalia was een van de weinige, zo niet de enige, zonder enige Nederlandse roots. Maar wel met oranjegekleurde nagels en oranje haarband in. Natuurlijk, een verbondenheid met ons Koningshuis is er vanwege de aanwezigheid van Maxima. Grappig was dat veel mensen, ondanks haar absoluut niet-Hollandse looks, in het Nederlands aanspraken. Voor meer details lees http://www.telegraaf.nl/binnenland/6638706/__Koninginnedag_in_Nieuw-Zeeland__.html?cid=rss Heb er namelijk meteen maar een stuk aan gewijd. Aan het eind van de receptie bleken er toch meer Nederlandse jongeren te zijn dan aanvankelijk gedacht. Buiten werd door een klein clubje gasten de polonaise ingezet; de Nieuw-Zeelandse voorbijgangers waren compleet verbouwereerd. Vervolgens nog een paar pilsjes gedronken in een Ierse pub. En, niet te vergeten, alvast wat voorbereidingen getroffen voor het WK voetbal, want dat wil ik natuurlijk niet missen hier. Er schijnt een kroeg te zijn hier in Wellington (De vier Koningen), die tijdens dit soort evenementen oranjegekleurd is...Eerst nog maar even naar de Nederlandse winkel om wat oranje attributen in te slaan. En dan maar flink schreeuwen in de richting van Robben (issie niet te vroeg in vorm?), Van Persie en misschien wel Van der Sar (als die weer op doel staat..), in de hoop dat ze me horen, haha.
Tot zover. Excuses dat het zo’n extreeeeeeeemmmm lang verhaal is geworden. Maar dat krijg je als je al een maand niets meer van je hebt laten horen. Volgende verhaal laat minder lang op zich wachten, dat beloof ik jullie!
Groeten en veel plezier op Bevrijdingsdag en alle andere leuke dingen!
Pieter