'Tassie'

Helaas heb ik mijn belofte om jullie wat beter op de hoogte te houden van al m'n avonturen, niet kunnen waarmaken de afgelopen tijd. Verre van dat..Maaarrr, ik had naar mijn mening een geldig excuus. Ik was simpelweg te druk.
Eerst waren er de overstromingen in Queensland, warar ik voor de krant verslag van heb gedaan. Achtereenvolgens Brisbane en omstreken en noordwest Victoria. Jullie hebben het natuurlijk allemaal meegekregen via internet en tv. Opvallend vond ik de veerkracht en gemeenschapszin van de bewoners. Natuurlij kwas er ook veel radeloosheid en wanhoop, maar van buiten zie je daar in eerste instantie weinig van. Merkwaardig was ook de gastgvrijheid waarmee mensen journalisten tegemoet treedden. Je zou denken dat de slachtoffers wel wat anders te doen hadden, maar wel veel egards werden ik en collega's binnen gelaten. Burgemeester Max van het dorpje Kerang in noord-Victoria bood me zelfs een bed aan in zijn huis, terwijl hij continu met z'n telefoontje aan z'n oor zat, allerlei problemen moest oplossen en z'n volk met allerlei speeches gerust probeerde te stellen. Memorabele dagen meegemaakt.
Net zo gedenkwaardig, maar dan op een heel andere manier, is mijn tijd tot zover op Tasmanie, waar ik twee weken geleden ben aangekomen. Wat een schoonheid herbergt deze kleinste staat van Australie, die qua mentaliteit van de mensen en natuur, meer doet denken aan Nieuw-Zeeland. Wat een rust, wat een schoonheid en wat een wildlife!
Inmiddels zit ik hier al weer twee weken, waarvan ik de eerste 5 in Hobart heb doorgebracht, een van de oudste steden van Australie, voor zover je van oud kunt spreken...Mooie gebouwen gezien, langs de haven geslenterd, wat locals ontmoet, en dat was het zo'n beetje wel.
Omdat het hostel zo immens saai is, besluit ik het vertier elders te zoeken. Het casino lijkt me wel een goede locatie. Drie dagen ploeteren aan de pokertafel, met om me heen blufkoningen, huisvrouwen en opa's en oma's, levert me een leuk centje op. Misschien moet ik hier maar m'n baantje van maken op Tasmanie, bedenk ik me in een dolle bui. Zeker nadat ik afgelopen week ook op Launceston succes had.
Na vijf dagen heb ik Hobart (en het casino uiteraard) echter wel gezien. In mijn hostel had ik geen potentiele reismaatjes gezien, dus struin ik maar wat andere hostels af. Daar komt een interessant gezelschap bijeen: een Duitse jongen van 19 en een Franse vrouw van 41, die zowat zijn moeder kon zijn (!) Zonder dat we elkaar (en elkaars plannen) ook maar enigszins kennen, gaan we op pad.
Malte (of Martin, zoals de Franse reisgenoot Gaelle hem stelselmatig noemt) is al een maand op Tasmanie en weet alle geheime plekjes. Hij leidt ons als een volleerde gids rond en wijst op de map alle interessante spots aan.
Zoals Port Arthur, een historische plek in het zuidwesten, waar ooit honderden of zoniet nog meer gevangenen hebben gezeten. Ook heeft hier een of andere krankzinnige in 1996 35 mensen neergeschoten. Heb er destijds niettsssss over gehoord. De gids wilde er niets over kwijt, geheimzinnig....
Op weg naar Port Arthur is het tijd voor wat grappige diertjes: de Tasmaanse duivels. Omdat je deze gasten -die eruit zien als zeer agressieve hondjes- als gevolg van hun schuwe gedrag en een vernietigende kankersoort niet in het wild zult zien, bezoeken we een conservation park. Zelden zulke -letterlijk- domme beesten gezien. Te lui en simpelweg te stupid om te jagen. Moeder Natuur heeft hen niet helemaal aan hun lot over gelaten. Tanden zijn namelijk zo sterk dat de duivels zelfs complete botten naar binnen hakken.
De gehele week staat in het teken van mooie stranden bezoeken, rondcruisen, wildlife spotten (talloze echidna's, wallabies, en possums schieten voor onze auto's langs), koffie drinken, en met name genieten van heerlijke barbecues.
Nachten brengen we door aan de waterkant of midden in de bush. Puur natuur (met possums, quols, wallabies, echidna's en wombats om ons heen) en back to basic. Aanvankelijk slaap ik in de auto, maar na een paar dagen verander ik m'n accommodatie in een tent. Doet me denken aan de vele vakanties in Frankrijk, met het hele gezin. Klein verschil is echter wel de temperatuur. Een paar nachten lig ik te rillen van de koud. De muts die ik vorig jaar in de Nieuw-Zeelandse Alpen kocht, kan subiet weer op! Met name in Interlaken (bestaande uit letterlijk twee huizen), waar we tussen twee meren in liggen, 's avonds nog warmte vinden bij het kampvuur waarboven we prawns en mais braden, lijkt het wel winter. Ik vermoed dat het rondom het vriespunt was. Omdat ik rond zessen niet meer in slaap kan vallen en lig te klappertanden, ga ik maar eens wat foto's maken van de zonsopkomst. Wat een rustieke omgeving! En hoe vreemd is het niet dat Tasmanie niet overstelpt wordt met toeristen.
Alle ontberingen heb ik er graag voor over. Tasmanie is als een reusachtig natuurpark, waar vele wegen nog gemaakt zijn van gravel, vangrails vaak ontbreken, en elke vorm van wildlife elk moment de straat kan oversteken. Opvallend zijn de parelwitte stranden en het azuurblauwe water aan de oostkust. Je waant je soms net op een tropisch eiland. Al weet je na een sprong in zee wel beter....De Noordzee is er een sauna bij...Brrrr
In het westen daarentegen bepalen ruige bergen, verlaten stranden en meren het landschap. Een van de hoogtepunten zijn de sanddunes, een immense oppervlakte aan goudgeel zand, slechts hier en daar onderbroken door wat grassen en andere planten. Heerlijk om even uit te rusten of flinke sprongen te maken downhill...Zie foto.
Veel actiever zijn ik en Malte deze woensdag. Een fikse klimtocht naar de top van Cradle Mountain -met 1500 en zoveel meter een van de hoogste pieken op Tasmanië- staat op het programma. Hij had het de dagen ervoor al over een moeilijke klim, losliggende rotsblokken etcetera...Ok, we gaan het beleven...We kiezen vanaf de start gelijk voor de moeilijkste aanloop naar Cradle Mountain, namelijk via Hansons Peak. In rap tempo bereiken we de eerste top. Ook Cradle Mountain doemt al snel op. Al is het laatste deel behoorlijk uitdagend. We klimmen over steile vreemdvormige rotsblokken en bereiken zonder enige hulpmiddelen (wat eigenlijk best wel lijp was), de top. Het uitzicht is weergaloos, met dank aan het goede weer, dat moet gezegd. Normaal gesproken regent het in dit deel van Tasmanie.
As we speak zit ik in een hostel in Launceston. Bijkomen van de klimtocht, en van een heerlijk feestmaal. En van het slechte weer. Het regent vandaag namelijk zo hard, dat we de tent in de auto laten en in het hostel neerploffen.
Allright, dit verhaal is lang genoeg, lijkt me zo. Volgende afspraak is in februari. Pin me niet op een dag vast...