Waarom Nieuw-Zeeland een Derde Wereld Land is

Waarom Nieuw-Zeeland een Derde Wereldland is...

Na de avonturenverhalen van de afgelopen maanden met een hoog Robinson Crusoe-gehalte, wordt het nu tijd voor een serieuze en kritische beschouwing. Zoals ik eerder al heb aangegeven, is Nieuw-Zeeland behept met een overweldigende natuur, zijn de mensen al even fantastisch en is de veiligheid afgezien van wat moorden hier en daar om over naar huis te schrijven. En de atmosfeer, tja, die maakt dat je je hier enorm thuis voelt. Niemand die zich ergens druk om maakt.
Maarrr, in sommige opzichten is het net een Derde Wereldland. Commercie heeft hier z'n intrede nog niet gedaan, ook al hebben toeristen dit land al lang en breed ontdekt. Voor ondernemers is een babbeltje maken met bezoekers het belangrijkst, geld verdienen is daaraan ondergeschikt. Onverschillig reageren restauranthouders bijvoorbeeld wanneer je vlak na sluitingstijd nog een hapje wilt eten. Een Nederlandse ondernemer zou de keuken meteen weer aanslingeren om nog wat omzet binnen te halen (desnoods wordt de maaltijd in een take-awayzak meegegeven), maar hier wil men genieten van wat vrije tijd 's avonds. Een biertje en een burger, daarmee zijn ze al tevreden, die gekke kiwi's. Veel Dollars op de bank hebben staan is absoluut geen doel. Ander voorbeeld: als je ergens een kop koffie bestelt, kun je rustig uren blijven zitten, zonder dat men je vraagt om een tweede bestelling. In Nederland zou je al lang de tafel hebben moeten verlaten, om plaats te maken voor nieuwe gasten.
Daarnaast is de arbeidsproductiviteit hier door de bank genomen ogenschijnlijk laag. Waar ik op als ober op een wijnrestaurant op Waiheke Island nog het vuur uit m'n sloffen liep, doet men elders op het land rustig aan. Zo werkte ik een dag als ober op het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Cocktails serveren in een hoog tempo, dat was de opdracht die het uitzendbureau me meegaf. In werkelijkheid heb ik slechts een tafel met glazen, drank en hapjes hoeven klaarzetten voor een informele borrel van een ambtenaar die afscheid nam. Vier uur betaald krijgen voor werk dat in tien minuten geschiedde; het zou in ons land niet kunnen denk ik. Ook m'n andere baantje, als afwasser in het nationaal museum van Nieuw Zeeland, was zeer relaxed. Tot mijn grote verbazing was er veel te weinig werk voor veel te veel personeel. Werknemers naar huis sturen was er echter niet bij. Iedereen bleef maar een beetje aanrommelen (lees: van het lekkers uit de keuken snoepen, smsjes versturen enzovoort). Toen de voorgerechten waren geserveerd, mochten we doodleuk een pauze van anderhalf uur nemen. ,,Pak gerust een boek, en neem zoveel koffie en eten als je wilt'', werd me letterlijk te verstaan gegeven. Hoezo efficiency?
Het Derde Wereldland-gevoel krijg je ook als je gebruik wilt maken van internet. In Auckland, daar waar de belangrijkste en grootste bedrijven zijn gevestigd, zijn de verbindingen goed. En vragen internetcafes redelijke prijzen. (Al moet je het soms wel zien uit te houden tussen tientallen idiote Aziaten die zich luid schreeuwend en gillend vermaken met online vechtspelletjes...)
Daarentegen betaal je je in de rest van Nieuw-Zeeland scheel voor internet –als het al beschikbaar is- en is wifi in restaurants en bars een unicum. Om nog maar te zwijgen van de prijs. Zo betaalde ik op Great Barrier Islands, een afgelegen ongerept eiland drie uur varen van Auckland, 10 Dollar om een half uurtje online te zijn. (Shit, nu heb ik toch gesproken...) Zelfs in huizen is de internetverbinding enorm zwak. In het huis in Wellington bijvoorbeeld, waar ik de afgelopen maanden met Natalia heb vertoefd, was het wegvallen van de verbinding schering en inslag. Grrr.
Gevraagd naar het hoe en waarom van deze communicatieproblemen hiervan krijg je geen eenduidig antwoord.
Communicatie op de wegen is evenzeer een knelpunt. Bewegwijzering is niet te vergelijken met de manier waarop je in Nederland wordt rondgeleid. Verkeersborden staan achter een kruispunt, zijn onleesbaar gemaakt door een enorme laag vuil, hebben minuscule afmetingen of ontbreken in z'n geheel. Hier ligt een grote kans voor buitenlandse bedrijven die gespecialiseerd zijn in bewegwijzering!
Tot slot zijn huizen hier slecht geisoleerd. In de zomer is dat met 25 graden gemiddeld geen probleem (en zelfs een pretje), 's winters daarentegen blaast de wind de kou letterlijk in de huizen. Hetgeen de stookkosten flink doet opdrijven. Ondanks de aanwezigheid van een kacheltje in onze kamer, hadden Nati en ik elke nacht meerdere dekens nodig om het warm genoeg te hebben.
Het weer in het land van de kiwi's is met een gure wind en veel regen ronduit herfstachtig, vandaar dat ik Nati tijdelijk heb verlaten (het afscheid viel me zwaar...) en de warmte heb opgezocht. En wel op Cook Islands. Jawel, James Cooks paradijs. Daar waar het hele jaar door temperaturen worden gemeten van 25 tot 30 graden, waar je de bananen, paw paws, guaves en mango's zo van de bomen kunt plukken, en de onderwaterwereld naar verluidt belachelijk mooi is. Dat ga ik de komende dagen maar eens ervaren...Mijn volgende reisverslag komt vanuit Australie, mijn reisdoel vanaf juni. Daar waar ik mijn 28e (Jezus, wat word ik oud!) verjaardag ga vieren, en het Nederlands elftal Wereldkampioen zie worden (83e minuut jast Robben tegen Duitsland de winnende tegen de touwen). Alaaf!

P.S.: wie wil weten wat ik de afgelopen maand heb uitgespookt in Wellington (bezoek aan Somes Island met z'n parkieten, Castlepoint, een Nederlandse shop, Latin-parties, viering van Revolutie in Argentinie, gewerkt als ober en afwasser), kan na afloop van m'n trip mijn dagboek lezen. Let wel: alleen voor intimi...