wer, werk en vrreeemde gasten...

Ik zit inmiddels alweer een maand op Waiheke Island en het begint me nog geen moment te vervelen. Afgelopen weken erg druk gehad op mijn werk, Mudbricks Vineyard. Vrij chique wijnrestaurant met cellar shop (winetasting etc.) waar het elke dag stampvol zit. Vier keer per week is er ook nog eens een bruiloft. Niet zo gek dus dat ik zon 60 uur per week draai...Geen straf hoor. Het is dan wel hollen geblazen, maar met het fantastische uitzicht over de Pacific en in de verte de Sky Tower van Auckland hoor je mij niet klagen. Bovendien heb je soms ontzettend leuke gesprekken met bruiloftsgasten, zolang ze maar niet te dronken worden, want dan gaan ze slapen op de dansvloer, of glazen jatten achter de bar.
Collega's zijn ook prima. Onlangs borreltje gehad toen twee kiwi-meisjes weg gingen. Gekleed in dameskleren hebben we de boel ff op de kop gezet. Foto's volgen!
Echter, aan alles komt een eind, dus ook aan deze baan. Ga nog een weekje aan de bak, en dan komt mijn pa over vanuit het door sneeuw geteisterde Holland. We gaan een mooie tijd tegemoet hier, daar ben ik van overtuigd! Op het ideeenlijstje staan een bezoek aan Coromandel Bay (hot water beach), Great Barrier Island en Taupo, waar we de befaamde Crossing (een vulkaantocht van circa 8 uur willen doen).
Nadien vertrek ik naar Wellington, naar Natalia uit Argentinie die inmiddels een kamer heeft gevonden en steeds meer Engels geeft aan Spaanstaligen. Probeer daar ook een baantje te vinden. Wellicht is er weer iets te vinden in de horecasector. Welli is enorm toeristisch, dus maak me eerlijk gezegd geen zorgen. Collega's bij Mudbricks hebben me gek gemaakt met hun vakantiebaantje voor de winterperiode hier in Nieuw-Zeeland: werken in de verschillende ski-area's die het zuidereiland rijk is. Lijkt me ook wel wat om daar te werken als liftboy of barman. Echter, ik vlieg eind mei naar Australie (althans, zoals het er nu naar uitziet, plannen kunnen als je backpacker bent razendsnel veranderen, dat heb ik wel geleerd...)
Eerst maar eens netjes mijn werk afmaken hiero en iedereen gedag zeggen. Misschien kan ik nog een helikoptervlucht maken vanaf Waiheke naar Auckland. Normaal zijn die ritjes bestemd voor de bruid en de bruidegom of een exclusieve lunch, maar soms is er ruimte voor collega's om zoiets te doen, dus wie weet...Heb ooit es in een Chinookheli gezeten (om verslag te doen van Bevrijdingsfestival) en dat was echt kicken geblazen, dus..)
Moeilijker dan het werk tot een goed einde brengen zal het verlaten van Waiheke en in het bijzonder Hekerua Lodge (het geweldige hostel) zijn..Het voelt hier -hoe cliche- als een grote familie, ondanks het feit dat er telkens mensen komen en gaan. Atmosfeer is hier werkelijk ongeevenaard. Muziek idem! En dan de gasten. Wat een vreemde vogels komen hier soms binnen. Eerst was daar Mark, een geblokte Kiwiboy met over zn hele lichaam tattoo's. Mn eerste kennismaking met hem deed me al twijfelen. Is dit wel zo'n zuivere kerel. Hij pushte menig hostelgast om met hem allerlei dingen te ondernemen: vissen, auto huren etc. Ik hield het bij bier drinken met hem, en een paar Duitsers. Paar dagen later kwam Tom, de hostelmanager, naar me toe om te vragen naar het mobiele nummer van Mark. De politie zocht hem...Waarom? Hij dwong mensen om met hun creditcard verschillende zaken te kopen...Mogelijk heeft hij ook in dit hostel mensen afgeperst. Afgelopen week stond in het lokale sufferdje dat Mark voor moest komen, en hem liefst 109^*$$@##!%$^&% misdaden worden verweten. Geen kattenpis!
Vorige week een zo mogelijk nog vreemder avontuur meegemaakt. Ik ontmoette George voor het eerst toen ik 's nachts terug kwam van werk, en hij in buddhagewaad aan kwam waggelen. Enorm verstrooid en dronken vroeg hij iets onverstaanbaars. Ik schakelde in op de Olympische Spelen en probeerde hem te negeren. Zo goed en zo kwaad als het ging. Toen ik uiteindelijk mn bedje opzocht, en ik hem de afstandsbediening gaf, raakte hij verbazingwekkend genoeg compleet in paniek. Wat moest hij doen, mocht het volume omhoog, moest de tv uit, welke kanalen waren er? Helluuupppp!!!
Grinnikend van zijn hulpeloosheid viel ik in slaap. De nachtrust die hostelgast Nick uit Melbourne had, enkele dagen later, was heel wat minder. Dat zit zo...
We (ik, Nick, een paar Duitsers ende Maleisische Lin) zaten kaartspelletje te spelen. Plotseling mengde George zich in het gesprek. Opnieuw dronken, en wederom getooid met slechts buddhastuff...Wat een vertoning!! Brutaal als ie is praatte hij dwars door een gesprek tussen de Duitser en Nick. Hij werd laaiend en het dreigde eventjes uit de hand te lopen. Uiteindelijk konden we George tot bedaren brengen. Maar wat hoorde ik de volgende ochtend: George was vertrokken. Wat was er gebeurd? George sliep op dezelfde kamer als Nick en ging rond 5 uur in de ochtend slapen. Maarrrr, hij moest zeiken als een reiger. Met het gezicht naar het bed van Nick piste hij vol over de baggage van diezelfde Nick, die daarop vroeg wat deze George in godsnaam aan het doen was. George reageerde met een oerkreet (als ik Nick mag geloven) en wist totaal niet waar hij was of wat hij gedaan had). Kortom: we hadden hier te maken met een vrij ziek persoon). De rugzak van Nick is nog steeds smelly, zo heb ik uit betrouwbare bron vernomen. Gelukkig is de lucht die vanavond boven Hekerua Lodghe komt te hangen heel wat aantrekkelijker. Er staat namelijk een barbecue op het programma. Zelfgemaakte burgers, sangria en chips en dips. Niet verkeerd dus!

Allrighty, ik stiefel even naar het dorp.

See ya. Henk, ik mail je nog even!

cheerssss
--------------------