Heerlijk weerzien met Aotearoa

Oh oh, wat voelt het weer goed om terug in Nieuw-Zeeland te zijn. Daar waar je zonder problemen je auto onafgesloten kunt laten staan, er nog vertrouwen is in de mensheid, het leven nog primitief en zelfvoorzienend is als in het verleden (men vist, verbouwt groente en fruit en jaagt), de mooiste stranden het meest verlaten zijn, en de backpackers outdoorsy zijn. Anders dan de reizigers in Australie, voor wie het grootste avonturier gelegen ligt in zoveel mogelijk zuipen in een zo kort mogelijke tijd en dat zo vroeg mogelijk op de dag. Misschien heeft het te maken met het feit dat ik in Ozzie veel in grote steden heb doorgebracht in plaats van in de outback, misschien is het iets anders...Adelaide, mn laatste stop in Australie was eigenlijk zo gek nog niet. Ik genoot er van een leuk festival, zat in een goed hostel en heb een paar potjes voetbal van Adelaide United, dat onder leiding staat van oud-Twente-coach Rini
Coolen, gezien.
Maar goed, das war einmal. Het heden vertelt me dat ik in Aotearoa -oftewel Nieuw-Zeeland- zit.
'Een lange witte wolk' (zoals de eilanden volgens de Maori-benaming heten) herbergt nog veel meer moois dan ik tijdens mn eerste bezoek hier (eind 2009) al had ontdekt...Het is werkelijk mn tweede thuisland geworden.
Heb de afgelopen week een auto gehuurd en ben daarmee naar de noordelijkste provincie (Northland) getrokken. Zou met travelmates die kant op gaan, maar die haakten kort voor de trip om verschillende redenen af. Dan maar alleen die kant op; mensen ontmoet je toch wel. Tis alleen wat duurder, das eigenlijk het belangrijkste verschil...Soms slaap ik in mn tent, andere nachten breng ik door in mn auto. Slaap prima, en dat is niet cynisch bedoeld...
Anyways: ik gaf mezelf drie dagen op een totaal van 1 maand dat ik hier heb. Drie dagen is een week ofzo geworden omdat er te veel was te zien. Enorme basaltblokken, die door erosie enorme groeven hadden gekregen, de mooiste stranden, het lekkerste fruit, de op keramiek geinspireerde Hundertwassertoilets, een knus zwembad in een schuur waar de vriendelijkste locals samen komen, de enorm dikke Kauribomen en talloze musea, om maar eens wat te noemen. Hoogtepunt was mijn trip naar Cape Reinga, het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland. Daar waar de golven van de Tasman Sea an de Pacific tegen elkaar botsen. Nooit geweten dat er paarse golven bestaan. Maar ik kan je zeggen: ik kan je het bewijs leveren dmv de foto's! Niet vaak zon mooi uitzicht gezien, maar ja, dat heb ik al vaker gezegd hier in NZ....Zou er wel een hele dag naar kunnen turen.
De heenweg ging door het binnenland, terug urenlang over het strand gescheurd, met een grote bus.
Ik heb eigenlijk een hekel aan tours, maar moest me aan een georganiseerde trip wagen, aangezien ik met mn huurauto niet over de Ninety Mile Beach mocht rijden (heeft te maken met t zout dat je auto beschadigt). Tijdens de trip ook met een sleetje van enorme zandduinen af geroetsjt. Leuke belevenis, al had het van deze snelheidsduivel wel wat sneller gemogen.
Inmiddels aanbeland in Raglan, waar ik al eens eerder ben geweest. Heb me hier op het surfen gestort, daar is het plaatsje namelijk bekend om. Na een wat stroef begin slaagde ik er gisteren in om een heeld end op de plank te blijven staan. Hoera! Langzaam voel ik -gecombineerd met buikspier- en andere oefeningen- mijn conditie weer vooruit gaan.
Komende weken die mij resteren wil ik wat hikes gaan doen in de bergen en Abel Tasman National Park,relaxen in hot springs (natuurlijke warmwaterbronnen), 140 meter de diepte in bungyjumpen, en Stewart Island bezoeken (als daar nog de tijd voor is).
En....er staat een geheime ontmoeting op het programma. Maar daarover de volgende keer meer bij....Busy Bussie!

Het allerbeste allemaal!

groeten, Pieter